Mijn idolen gone too soon

Ik was van plan om een heel ander bericht te posten totdat donderdag iets gebeurde. Ik weet niet zoveel van Prince, maar daar gaat het eigenlijk niet over. Mijn buurman weet wel veel over Prince ,hij is groot fan en muziekliefhebber en zal er vast binnenkort over gaan schrijven.
Maar het gaat hier over  mijn jeugdidolen. Ik was al vroeg gek op muziek, radio, platen en bandjes. En dansen in discotheken. Voor mij was een  week niet in de discotheek, een week niet geleefd  Ik droomde  over Freddy Mercury, Michael Jackson, David Bowie en Prince en in mijn droom  waren ze mijn geheime liefde totdat ik de volgende ochtend gewoon weer wakker werd,  ontnuchterd.
Het begon bij Freddy Mercury, ik was 12 en verliefd, mijn beste vriendin was op Mick Jagger dus wij hadden geen concurrentie van elkaar. Het lange haar, de wilde look en de muziek.
Daarna kwam David Bowie,  zijn eerste tijd is mij toch toen wel wat ontgaan, maar daarna de mooie pakken, het mooie aparte gezicht en uitstraling , blond haar met kuif  en strakke dansbare muziek.
Michael Jackson was voor mij meer de dansvirtuoos, maar ook al zijn nummers vond ik goed, kocht gelijk de lp's.
Daarna kwam Prince,ik had een korte romance met een jongen die sprekend leek op Prince, dezelfde ogen,  haarstijl etc, ik weet achteraf niet meer of ik gek was op hem omdat hij op Prince leek of andersom. Maar de muziek was opzwepend, sexy,  super dansbaar, de eerste tonen en ik stond al op de dansvloer.
Nu zijn  ze er niet meer, ik ben ze kwijt, maar gelukkig is er hun muziek . Ik kan er heerlijk naar luisteren en als ik alleen ben dan voelt mijn lichaam de beats en zweept mijzelf weer op om te dansen zoals back in the eighties.
Yvon